نجوایی صمیمانه با سردبیر محترم نشریه گویا
نامه کوتاه و نامفهوم شما به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مایه بسی تعجب گردید. تعجب از آن جهت که شما را دل نگران بر در شمس العماره ای دیدیم که دلبری در آن وجود ندارد تا دل ناآرامتان را تسلی بخشد و نامفهوم از آن سوی که بین نوشته و درخواست شما تناسبی با بیانات مشعشع ! وزیر محترم فرهنگ در همایش باشکوه ! دل آرامان ! یافت نمی شود. بدون معطلی وارد اصل ماجرا می شوم. حضور وزیر فرهنگ در یک میتینگ جناحی نشان از یک بیماری کهنه و ریشه دار در کشورمان دارد و آن درد چیزی نیست جز سیاسی کاری در فرهنگ. آلوده شدن پیکر نحیف فرهنگ در این مرزو بوم به ویروس سیاست بازی و قرار گرفتن موم فرهنگ در دست سیاست بازان، علت العلل ناکامی ها و پسرفت ها در عرصه فرهنگ می باشد.
باید بر این امر واقف گردید که برگزاری همایش جناحی با عنوان " دل آرامیم " خود علامتی بزرگ و آشکار از دل واپسی شدید و عمیق گروهی و باندی از نوع سیاسی دارد. اینکه اساسا وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی در چنین مجالسی به دنبال چه می گردد بماند و اینکه می خواهد کدامین مشکل فرهنگی را در بطن حوادث سیاسی حل و فصل نماید این نیز بماند ولی سخنان غیر فرهنگی و در حقیت گریز ایشان از حوزه فرهنگ و وارد شدن در وادی بازی های سیاسی، پیش آگهی خوبی برای فرهنگ و اهالی آن در سال های آتی ندارد چرا که این وزیر نیز مانند برخی از اسلاف خویش بنا ندارد تا لکه ننگ جناح بازی را از دامان فرهنگ بر گیرد و نارسایی های آن را بدون نگاه جناحی و سیاسی سامان بخشد.
در این میان آنچه شگفت انگیز می باشد عدم نکته سنجی حضرتعالی و درد و دل با وزیر در بستری جناحی- سیاسی است که صد البته نه تنها نتیجه بخش نخواهد بود بلکه بر آلوده شدن بیشتر چهره معصوم فرهنگ نیز خواهد افزود. پر واضح است که مشکلات فیزیکی و سخت افزاری نه تنها در حوزه فرهنگ که در سایر حوزه ها نیز وجود دارد که اگر لیست شود بلند بالا خواهد بود و البته توان و امکانات مالی دولت با توجه به تضییقات موجود محدود می باشد. ولی اول از همه می بایست مطالبه نرم افزاری از مسئولین حوزه فرهنگ نمود تا ذهن و فکر و برنامه آنها را از انحراف و اشتباه پیراست و بر حذر داشت چون تا زمانی که تغذیه فکری مسموم و آلوده از طریق همین امکانات فرهنگی، روح و روان جامعه را تحت تاثیر منفی قرار دهد سخن گفتن از افتخارت فرهنگی و درخواست امکانات که البته لازم می باشد، آب در هاون کوبیدن خواهد بود.
شهید منتظر مرگ نمیماند، این اوست که مرگ را برمیگزیند. شهید پیش از آنکه مرگ ناخواسته به سراغ او بیاید، به اختیار خویش میمیرد و لذت زیستن را نیز هم او مییابد. نه آن کس که دغدغه مرگ حتی آنی بر خود وانمیگذاردش و خود را به ریسمان پوسیده غفلت میآویزد، تا از دغدغه مرگ برهد.